Ik heb geen hele fijne en soepele zwangerschap gehad. In week 6 kreeg ik de eerste bloeding en dacht ik dat het einde zwangerschap zou zijn. Ik kreeg deze bloeding op Eerste Pinksterdag, maar gelukkig mochten we voor een echo bij de verloskundige langskomen. De fietstocht naar de verloskundigenpraktijk was de langste die ik ooit heb gemaakt. En toen moeste we ook nog op de verloskundige wachten, vreselijk.

Eenmaal binnen zette zij het echo apparaat aan en kon de echo gemaakt worden. En wat zagen we daar: een klein boontje met een kloppend hartje! Zo mooi! Wat een enorme opluchting. De verloskundige zag wel een hematoom (blauwe plek in mijn baarmoeder) op de echo en daar kwam waarschijnlijk de bloeding vandaan. Gelukkig zat deze ver genoeg van het vruchtje af waardoor het vruchtje niet in gevaar was.

Helaas kreeg ik na deze bloeding nog 5 keer een bloeding, waarvan de laatste in week 26 en dit leidde tot een opname in het ziekenhuis. Ik was 30 jaar geworden en had een heerlijk lang weekend Den Bosch van mijn man cadeau gehad, een high tea met vriendinnen en een etentje met mijn ouders. De dag dat ik weer zou gaan werken stond ik om 6:30 uur op en ging naar het toilet. En toen merkte ik de bloeding op. Ik was totaal in paniek en mijn man belde meteen de verloskundige, die meteen kwam. Ze luisterde naar het hartje en controleerde mijn buik, beiden waren goed. Maar protocol is dat je in week 26 toch naar het ziekenhuis moet. Dus vertrokken we snel naar het VUMC. Daar kreeg ik allerlei onderzoeken (echo’s, CTG’s, bloedonderzoek etc. etc.). De oorzaak van de bloeding werd niet gevonden, maar ik moest wel een nachtje blijven ter observatie. Uit urine onderzoek en een uitstrijkje bleek ik wel een fikse blaasontsteking en een infectie te hebben, maar of dit de oorzaak van de bloeding was, konden ze niet zeggen.

IMG_2147

Uiteindelijk ben ik vanaf week 26 ook thuis komen te zitten. Iets wat ik ook vreselijk vond, want hierdoor ging ik veel te veel nadenken. En dat is echt niet goed voor een piet paniek en hypochonder zoals ik. Zo had ik mezelf mijn zwangerschap niet voorgesteld…

Helaas waren de bloedingen niet het enige wat ik meemaakte in mijn zwangerschap. Onze zoon bleek erg groot te zijn, dus kreeg ik extra groeiecho’s, moest ik een suikertest (ik had geen zwangerschapssuiker) laten doen en moest ik voor een extra 20 weken echo ook naar het ziekenhuis. En er werd een overslagje in het hartje van onze babyboy gehoord, dus kreeg ik daar ook weer extra controles voor.

In overleg met de gynaecoloog hebben we besloten om in week 39 in te gaan leiden omdat de baby zo groot was. Ze verwachten namelijk zeker 8 pond bij 40 weken. Uiteindelijk ben ik met 38 weken en 6 dagen ingeleid en is Huub met precies 39 weken geboren.

Ik ben mezelf ervan bewust dat er vrouwen zijn die veel heftigere en gecompliceerde zwangerschappen hebben dan ik. En als ik er nu op terug kijk viel het allemaal relatief nog wel mee, maar op dat moment zelf was het heftig en emotioneel. Je weet niet wat er gaat gebeuren, zit vol hormonen en bent mega onzeker.

Inleiden, nooit meer….

Op zondag 10 januari moest ik om 18:00 uur het ziekenhuis bellen. Wederom het VUMC. Ik wilde eigenlijk in het OLVG bevallen omdat ze daar een mooi bevalpaviljoen hebben, maar besloot bij het VUMC te blijven. Dit omdat mijn dossier daar nu bekend was, ik veel vertrouwen in ze had opgebouwd en door alle complicaties vond ik het fijn om in een academisch ziekenhuis te blijven.

Enfin, ik belde dus om 18:00 uur en er was plek. Yes!!! Had me zo vreselijk geleken als we nog een dag langer zouden moeten wachten. Je stelt je er toch een beetje op in. Om 19:30 uur arriveerden we in het ziekenhuis en om 21:00 uur werd er een ballonnetje ingebracht. Ook heel fijn, want ik had dus al wat ontsluiting. Het wachten kon gaan beginnen…

Helaas moest mijn man naar huis omdat er simpelweg geen slaapplek voor hem was. Tranen met tuiten huilde ik, want wat had ik hem graag bij me gehad. Alles was zo spannend en daar lag ik dan alleen op een kamer, te wachten op… Ja, te wachten op wat. Ik wist natuurlijk totaal niet waar ik op lag te wachten. Ja, weeën, maar geen idee hoe dat moest voelen.

DSC00160

Om 01:00 uur kreeg ik krampen. Misschien zou het nu beginnen? Een verpleegster bracht me een kruik en de krampen trokken weer weg. Helaas… Mijn man stond de volgende ochtend om 8:30 uur met een heerlijke koffie verkeerd aan mijn bed, beiden geen oog dicht gedaan. Om 10:00 uur kwam de klinisch verloskundige even kijken hoe het met de ontsluiting was. Helaas maar van 1, naar 1,5 cm gegaan. Onze kleine man had het ballonnetje met zijn hoofdje opzij geduwd. Ze legde het ballonnetje goed en na 10 minuten kreeg ik om de 20 minuten fikse krampen. Ik moest gaan plassen en daarna zakten ze weer wat weg, maar kwamen al snel weer terug. Nu om de 10 minuten. De verloskundige kwam weer en constateerde 2 cm ontsluiting. Yes!!! Ik mocht naar de verloskamer en ze gingen mijn vliezen doorprikken. Nou! Toen begon het! Ik kreeg direct flinke weeën. Steeds twee snel achter elkaar en daarna een minuut pauze. Ik probeerde te puffen, maar hier was niet tegenop te puffen. Mijn man moest steeds tot 3 tellen zodat ik mee kon tellen. Na een uur vond ik dat ook wel weer klaar. De weeën bleven komen en het enige wat ik wilde was vloeken en schreeuwen, dus deed ik dat haha…

Na 2,5 uur trok ik het niet meer en vroeg ik om een ruggenprik. Voordat ik die had waren we weer een uur verder. De avondgynaecoloog kwam kijken en ik zat nog maar op 4 cm ontsluiting. Hij zou om 22:00 uur weer komen kijken en dan moest het wel zeker 6 cm of meer zijn, want anders werd het een keizersnede. Om 22:00 uur zat ik op 8 cm! Yes!!! Onze kleine zou er vast nog wel voor 12 uur vannacht zijn. Niet dus. Ik kwam maar niet tot volledige ontsluiting en inmiddels vond de kleine het ook niet meer zo leuk. Zijn hartslag ging steeds naar beneden en dat is natuurlijk niet goed. Ik was op, kapot. Lichamelijk al een tijdje, maar nu ook emotioneel. Dus bespraken we een keizersnede met de klinisch verloskundige. Zij vond het hier tijd voor, maar de arts-assistent niet. Ik had een fikse discussie met haar en we besloten dat ik nog een uur zou wachten en dan mocht ik gaan persen. Ik heb 40 minuten geperst met alles, maar dan ook alles, wat ik in me had, maar zonder resultaat. En dus werd het een alsnog een keizersnede. En toen was ons mannetje er binnen 15 minuten, na een bevalling van 14 uur (vanaf dat mijn vliezen werden gebroken, alles bij elkaar duurde het 36 uur). Ik zou nooit meer een inleiding doen, tenzij ik tegen de 42 weken loop.

Vind ik het erg om een keizersnede te hebben gehad? Nee. Ik heb alles gegeven, maar ik was totaal op en het was het beste voor mij en voor Huub. Had ik graag natuurlijk willen bevallen? Ja. Ik had wel willen meemaken hoe dat zou voelen (ja, pijnlijk, maar ook heel mooi en emotioneel denk ik). Ik vind het jammer dat Huub meteen bij me weg moest en niet meteen bij mij gelegd kon worden. Wat ik wel mooi vind is dat mijn man alles als eerste heeft mee mogen maken. Als ik iemand dat gun, is hij het wel. En ik zie het nu zo: ik heb Huub negen maanden mogen dragen, hij heeft het eerste echte moment met hem gehad. Al had ik dit nog veel liever samen met hem meegemaakt.

Show Full Content

About Author View Posts

Lize

Ik ben Lize en ik ben 30 jaar oud. Ik ben getrouwd met Michael en op januari 2016 ben ik mama geworden van onze prachtige zoon Huub. Ik werk op een kinderdagverblijf en hou van koken met vrienden en familie, winkelen, reizen en met mijn man en zoon genieten van Amsterdam

Previous 22 weken zwanger
Next Maak een speelkamer van de slaapkamer

8 thoughts on “Mijn zwangerschap en bevalling

  1. Wel vervelend dat zo’n arts-assistent wilde dat je zou doorgaan terwijl het alsnog een keizersnede werd (alhoewel je misschien nooit goed kan zeggen hoe het loopt).
    Inderdaad een heftige zwangerschap, gelukkig is het resultaat mooi ?

    1. Bedankt voor je lieve woorden. Dat was inderdaad jammer. Ik snap dat een natuurlijke bevalling altijd beter is, maar op een gegeven moment is de koek gewoon op.

  2. Jeetjr, wat vervelend dat je man ook bij je weg moest. Je zou zeggen dat die slaapkamer groot genoeg is voor een extra bed, maar dat zal wel te duur zijn ofzo. Gelukkig dat alles met je kindje is goedgekomen.

    1. Bedankt voor je lieve woorden. Dit was inderdaad niet leuk. Je wil dan gewoon niet alleen zijn en samen met je geliefde zijn.
      Helaas snappen ze dat in ziekenhuizen niet altijd, ondanks dat het VUMC een heel goed ziekenhuis is

  3. Jeetje, wat een heftig verhaal zeg! Het lijkt me heel naar om tijdens je zwangerschap al in die onzekerheid te zitten en dan heb je er ook nog zo’n heftige bevalling achteraan gehad.

  4. jeetje meid wat pittig allemaal zeg!!
    wat moet jij gebroken zijn geweest zeg.
    bij mij was het weer heftig omdat het allemaal te snel ging..
    je bent een topper! en nu heerlijk genieten van je mannetje die alweer een half jaar bij jullie is !

    1. Bedankt voor je lieve woorden. Ik was inderdaad behoorlijk gebroken. Maar heb er zoveel moois voor terug gehad! Huub is een heerlijk mannetje van inderdaad al weer bijna een half jaar.
      Te snel is inderdaad ook heel pittig!!!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Close

NEXT STORY

Close

Online privacy

4 juni 2015
Close

Door de site te te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om je de beste surfervaring mogelijk. Als je doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van je cookie-instellingen of je klikt op "Accepteren" hieronder dan ben je akkoord met deze instellingen.

Sluiten