Onze oudste was pas vijf jaar toen hij bij me kwam en zei: “Ik moet echt een ander broertje mama!” Hij heeft natuurlijk nog steeds hetzelfde broertje maar ze hebben ook nog steeds dezelfde ruzies. Als de jongste de kamer in komt gerend: “He is mad, he is mad!” Dan weten wij dat hij weer eens zijn broer heeft geplaagd. Die dat niet kan waarderen en gaat hem achterna zit om een “bitchklep” zoals ze dat dan zelf zeggen, te verkopen. Gelukkig duren die ruzies nooit lang. Het volgende moment echter zijn ze weer “Matties”. So far so good.

Er moet altijd gestoeid worden. “Kom vechten, kom vechten,” zegt de kleinste dan. Ik snap dat niet. Het loopt namelijk altijd uit op ruzie of pijn. Mannen kennen hun eigen krachten niet en weten niet wanneer ze moeten stoppen. Als de broertjes vechten dan gaat het geheid mis. En toch schijnt dat stoeien er bij te horen, dus ik laat ze maar ravotten. Wel roep ik zo nu en dan: “Niet bij de kachel!” Wat ze tegenwoordig uit zichzelf al roepen, ook als het hoogzomer is en er geen haardvuur te bekennen is. De jongste bluft er op los maar kan niet winnen van de oudste. Op een gegeven moment zegt hij: “Kom we gaan het uitvechten als echte mannen.” Ik spits mijn oren en wacht af wat er nu komen gaat. “We doen steen, papier, schaar!” Ik lach me rot.

Het is toch een bijzonder ding, broederliefde. Die twee mannen kunnen niet met en niet zonder elkaar. Als de een iets moet doen wat hij lastig vindt, moet de ander mee. Om ze het volgende moment weer uit te schelden voor sukkel of iets dergelijks. Pas was de oudste een week naar Spanje. Toen hij s avonds laat thuis kwam moest de jongste toch even uit bed komen om zijn broer een dikke knuffel te komen geven. Nee, niemand zag het. Broederliefde het is een bijzonder iets.

Geluk is…. Een geweldige broer hebben.

Show Full Content

About Author View Posts

Wanda

Mijn naam is Wanda, 44 jaar, getrouwd met Marcel en moeder van twee pubers. Onze oudste kerel is 15 en onze kleinste kruimel, ook een jongen, is 13. Deze twee mannen geven me heel veel inspiratie tot schrijven. Gelukkig maar, want ik ben er dol op!
Naast het moederschap en schrijven, heb ik nog een passie. Dat is het werken in de zorg. Ik werk parttime als verzorgende op een verpleegafdeling.
Ik wil jullie laten meegenieten van al het (ook wel eens niet) leuks dat het leven met twee pubers te bieden heeft.

Previous Maagverkleining: Naar de dietiste
Next Nieuw overhemd voor Joost

Comments

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Close

NEXT STORY

Close

Weekoverzicht #157

18 oktober 2017
Close

Door de site te te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om je de beste surfervaring mogelijk. Als je doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van je cookie-instellingen of je klikt op "Accepteren" hieronder dan ben je akkoord met deze instellingen.

Sluiten