Dat ik tijdens de zwangerschap nauwelijks meer iets kon, dat moge inmiddels wel duidelijk zijn. In het huishouden heb ik dan ook helemaal niets gedaan de laatste maanden. Af en toe een doekje over de tafel heen halen was al een hele opgave. Manlief moest dus naast zijn baan, studie, cursus en de verzorging van onze hond Akira ook het huishouden nog op zich nemen. Dat dit er dus af en toe bij in schoot, is niet gek. Gelukkig kwam mijn moeder soms langs om even iets groots, als de badkamer of het uitgebreide stofzuigen en dweilen te komen doen. Van nesteldrang heb ik ook geen last gehad. Natuurlijk wilde ik ons huis op orde hebben voor de kleine man kwam. Maar a) ik kon het zelf niet en b) ons hele huis zou toch nog een puinzooi worden, omdat de woningbouw alles kwam renoveren. Dus toen we de laatste 3 weken van mijn zwangerschap in een caravan doorbrachten, heb ik de dagen vooral op bed doorgebracht, met wat films, de tv (ik heb nog nooit zo vaak koffietijd en dr Phil gekeken) en ik heb heel veel zitten haken..

Maar dan kom je terug thuis, met baby en de hormonen die nog steeds door mijn lijf gierden. Alles moest klaar zijn, alles moet netjes zijn. Ik weet niet wat er met me is gebeurd, maar ik heb niet alleen uiterlijk een metamorfose ondergaan, maar ook van binnen. Waar ik me nooit druk kon maken om een vol aanrecht, waar de vaat torenhoog stond opgestapeld, of die kattenkorrels die verspreid lagen door de woonkamer, nog niet te spreken over de honden- en kattenharen op de bank, de meubels, de vloer en tja, waar zitten die haren niet? Begin ik de dag nu met de poetsdoek. Ik rust niet voor het aanrecht, de salontafel en de vloer aan kant zijn. Bizar! Ik lijk wel ziek!

IMG_1797

Voor ik naar bed ga, zet ik de vaatwasser (waar de hele dag door de vaat direct na gebruik al in gezet wordt) aan en haal ik nog even een doekje over de salontafel en het aanrecht. Tijdens het klaarmaken van de fles ‘s nachts haal ik zelfs nog een doekje over het aanrecht en zet ik de vaatwasser, die dan al lang en breed klaar is, vast open, zodat de boel nog beter af kan koelen. We grijpen niet meer mis naar borden en glazen, want voorheen was dat een teken dat er weer afgewassen moest worden. Maar nu is alles netjes. Ik hou de was bij en grijp niet ineens mis naar sokken of ondergoed, sterker nog, ik ben verbaasd over de hoeveelheid van al het ondergoed dat we hebben, zoveel is niet eens nodig!

Ik ben niet alleen van gewoon 25 jarig meisje, naar een moeder veranderd, maar ben ook van sloddervos naar een gelukkige huisvrouw veranderd. En ik vind het nog leuk ook!

Show Full Content

About Author View Posts

Joyce

Hoi! Ik ben Joyce (32), schrijfster én oprichtster van MamaKletst.nl. Moeder van twee jongens, Luuk (6) en Maik (4). Samen met mijn vriend en mijn 2 kinderen woon ik in het mooie Amersfoort. Naast mijn blog werk ik op een BSO en volg ik een studie tot pedagogisch medewerker. Daardoor weet ik veel over het reilen en zeilen in moederland, waar ik weer goed over kan schrijven op MamaKletst!

Previous De nacontrole
Next Weekoverzicht #4: Wat is Luuk een lekker ventje

7 thoughts on “De gelukkige huisvrouw

  1. Heel bekend verhaal! Zelf heb ik hier ook behoorlijk ‘last’ van. Soms vervelend, want als ik nu grieperig ben, sta ik nog te poetsen. Maar goed, ons huis is in iedere geval schoon, haha.

  2. Herkenbaar hoor, ik let ook veel meer op sinds ik moeder ben. Ik heb soms periodes dan moet ik me bv echt tot de was opruimen etc toe zetten en dan doe ik het niet. Maar dan is het weer netjes en denk ik heerlijk, toch vaker doen haha.

  3. Een mooie omkeer zo te horen. Ik besteed zelf ook weer iets meer tijd in het huishouden, iets wat met veel huisdieren ( zoals jij ook weet) wel nodig is. hihi ^^

  4. haha, die hormonen he. Ik heb nooit tegen rommel gekund en ruim meestal meteen alles weg. Ik zit nu in de stof en zooi van de badkamer die verbouwd wordt .. bah !
    maar nu vol en bijhouden is zo lekker gevoel 🙂
    Elise

  5. Haha, een bekend verhaal! Wel heerlijk hoor, alles zo netjes enzovoort. 🙂 Al bleef ik wel moeite houden met stofzuigen… zo’n ding door de kamer sleuren is toch niet zo mijn ding. Gelukkig hebben we sinds kort een centraal stofzuigsysteem, ideaal!

  6. Haha wat tof om te lezen! 😀 ik dacht dat ik de enige was met deze “ziekte”! Ik poets me ook achterover, tijdens de slaapjes van Djaisy. Ben benieuwd of ik dat straks ook nog op kan brengen als ik weer 30 uur ga werken, maar voor nu is het fijn! Raar he, wat zo’n kindje met je doet?

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Close

NEXT STORY

Close

Roos tattoo

7 november 2015
Close

Door de site te te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om je de beste surfervaring mogelijk. Als je doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van je cookie-instellingen of je klikt op "Accepteren" hieronder dan ben je akkoord met deze instellingen.

Sluiten