Welkom bij een nieuwe Kletsend De Week Door (kdwd)! Januari is echt begonnen, we beginnen weer in een ritme te komen. Joost is na 6 weken thuis op maandag weer naar zijn werk vertrokken, de jongens gingen naar het kinderdagverblijf en ik begon weer met werken. Aan het eind van de week waren beide jongens ziek, kregen ze medicatie en liep onze planning in de soep, maar ook die dagen zitten ertussen helaas. 

Maandag 8 januari

Maandag deden we maar weinig. Joost vertrok naar zijn werk en ik moest voor het eerst sinds de operatie de jongens en Sjef tegelijkertijd verzorgen. Dat valt nog niet mee als je zelf net een eigen eetritme te pakken hebt. Alles werd dus weer veranderd. Gelukkig kon ik tussendoor mijn hart weer ophalen met de plaatjes van RUMAG. Ik ben zo dol op hun ‘tegeltjes’.

Dinsdag 9 januari

‘s Morgens vroeg bracht ik de kinderen naar het kinderdagverblijf om zelf aan het werk te gaan. Ik ontving dit Fuzetea probeersetje en zal binnenkort vertellen wat ik ervan vind. Zulke extra’tjes in een perspakketje vind ik altijd zo leuk he!

En om kwart over 4 zitten we gezellig weer met elkaar op de bank, na een lange dag. Ik had die middag sowieso al op de bank doorgebracht, met dank aan een dumping. Maar goed, ik heb toch nog het een en ander aan werk kunnen doen gelukkig.

Loedermoeder die dat ene uurtje voor het eten de kinderen niet eens kan vermaken. De jongens zijn altijd zo moe na een dag bij het kinderdagverblijf, dat eigenlijk alleen de tv ze helpt een beetje stil te zijn. Wat dat betreft is om 16:00 uur ophalen net een rottijd.

Woensdag 10 januari

Woensdag was Joost thuis. Het was namelijk weer NOK dag voor me. Ik had een sessie samen met mijn obesitas-vrienden van de kliniek en moest hard lachen toen ik mezelf zag in een oude broek en een shirtje. Ineens viel het me op hoe smal ik geworden was en dat moet natuurlijk vastgelegd worden. Sjef dacht trouwens dat hij een koekje kreeg, daarom zit hij zo voor me haha.

Het was weegdag bij de obesitas kliniek en zoals je kunt zien ben ik op hun weegschaal zo’n 13,5 kg kwijt. In werkelijkheid is dat meer, mijn hoogste gewicht was iets hoger namelijk, maar goed. Het is fijn dat zij ook de vetmassa en spiermassa kunnen wegen. Waarvan ik dus 7kg vet kwijt ben en zo’n 6kg spiermassa. Dat van die spieren had ik al wel gemerkt ja, ik heb veel last van krachtverlies. Maar hopelijk stabiliseert het zich langzaam. Ik ben in elk geval ook erg blij met mijn BMI, die is namelijk maar liefst 5(!) punten gezakt. Nog heel even en er is geen sprake meer van morbide obesitas maar gewoon obesitas. Wat een overwinning!

En zoals elke keer na de NOK middagen, stort ik ‘s avonds helemaal in. Ik besluit dan ook lekker een boek te lezen en verder helemaal niets te doen.

Donderdag 11 januari

Toen de kinderen donderdag 3 uurtjes op het kinderdagverblijf waren, ging de telefoon. Luuk had pijn bij het plassen en leek niet fit. Sterker nog, hij kon nauwelijks lopen, dus ik nam hem mee naar huis, in de kinderwagen van Maik. Om thuis de huisarts te bellen voor een urine check.

Snapchat is echt ideaal als je even moet wachten in de wachtkamer bij de huisarts.

Vlak nadat we eruit zagen als twee oude oma’s kregen we de uitslag, Luuk heeft een urineweginfectie en mag met een antibioticakuurtje naar huis. Hij leeft trouwens wel al snel op en gaat dus in de kinderwagen nog even mee boodschappen doen en Maik ophalen.

Voor het eerst sinds tijden kan ik weer een maaltijd met vlees op. Volkorenspaghetti met een heerlijk groentensausje, gehakt en wat kaas. Het duurde 3 kwartier tot ik dit bordje op had, maar alles ging op. Dit bordje is trouwens een ontbijtbordje, dus dan kun je ongeveer inschatten wat voor een hoeveelheid eten dit is. Het is ongeveer 150 gram wat er op mijn bord ligt.

Sjef heeft een rare tic en wil het liefst altijd even aan Joost z’n biertje likken. Maffe hond haha.

Vrijdag 12 januari

Sjef en Zoey liggen ‘s avonds even samen op bed als ik me aankleed na een warme douche. Sjef wordt er wat zenuwachtig van, omdat hij weet dat hij klappen krijgt als hij te dichtbij komt haha. Terwijl ze elkaar eigenlijk heel leuk vinden.

Zaterdag 13 januari

Zaterdagmiddag werk ik na lang uitgeslapen te hebben. Dat had ik even nodig na een week vroeg opstaan. En ‘s avonds eten we bloemkool, aardappels en kip. Dat stuk kipfilet is veel te groot voor me, maar het smaakt goed allemaal. Ik krijg minder dan de helft op en dan zit ik vol.

Deze flesjes van de Natural Birthing Company komen binnen. Binnenkort lees je hier alles over op de blog.

‘s Avonds is het natuurlijk tijd voor Wie is de Mol? en helaas vertrekt Jean-Marc vrijwillig. Een van mijn Mollen ligt eruit.

Zondag 14 januari

Zondagochtend is het knuffeltijd met dit mannetje. Hij zit niet zo lekker in zijn vel. Is erg verkouden, heeft ontstoken ogen, dus daar hebben we een zalfje voor en hij is erg moe. Het is ook niet niets om weerstand op te bouwen als je sinds een tijdje naar het kinderdagverblijf gaat. Halverwege ochtend valt hij lekker in slaap. Zo heb ik tijd om mezelf klaar te maken voor een middagje weg.

Ik ga samen met mijn moeder naar Slagerij van Kampen in Tivoli Vredenburg en dat was gaaf hoor! Ik heb sowieso een zwak met trommels, drumstellen en de mensen die daarop trommelen. Maar Slagerij van Kampen had ik nog nooit live gezien. Tot nu!

De mevrouw voor ons vond de muziek vooral te hard staan. Ik word altijd een beetje simpel van zulke figuren bij concerten of andere evenementen. Je kunt immers tegenwoordig overal oordopjes kopen. En anders blijf je maar lekker thuis.

Het was een goede dag qua eten. Sowieso gaat het al een paar dagen goed. Maar na het avondeten gaat het ineens toch weer mis en ik krijg een enorme dumping die me zeker een uur uitschakelt. Arme Joost moet daardoor zelf de kinderen naar bed brengen en Sjef uitlaten. Ik heb er echt de kracht niet voor op dat moment. Hoe kut ik mezelf dan ook al voel, ik voel me dan ook nog eens schuldig. Terwijl ik er helaas niets aan kan doen. Dat zijn wel echt lastige momenten sinds de operatie.

Na het douchen bedenk ik me ook weer hoeveel jeuk ik de hele tijd heb op mijn benen en buik. En ik vraag aan wat mede mini-maag-mensen of zij dat ook gehad hebben. Waarschijnlijk is het een bijwerking van de narcose. Ik hoop in elk geval dat het gauw weggaat. Jeuk is zo vervelend!

Ben jij bekend met jeuk na een narcose? 

Lees ook: Weekoverzicht #164

Show Full Content

About Author View Posts

Joyce

Hoi! Ik ben Joyce (32), schrijfster én oprichtster van MamaKletst.nl. Moeder van twee jongens, Luuk (6) en Maik (4). Samen met mijn vriend en mijn 2 kinderen woon ik in het mooie Amersfoort. Naast mijn blog werk ik op een BSO en volg ik een studie tot pedagogisch medewerker. Daardoor weet ik veel over het reilen en zeilen in moederland, waar ik weer goed over kan schrijven op MamaKletst!

Previous Familie agenda van Homeworktime + Winactie
Next De boerderij – Een leerzaam boek met 100 vragen en 70 flapjes

1 thought on “Weekoverzicht #163 De kinderen zijn ziek

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Close

NEXT STORY

Close

Piercings en tattoos

11 november 2016
Close

Door de site te te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om je de beste surfervaring mogelijk. Als je doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van je cookie-instellingen of je klikt op "Accepteren" hieronder dan ben je akkoord met deze instellingen.

Sluiten