Lang heb ik getwijfeld of ik dit hele verhaal wel op mijn blog kwijt wilde, ik wil niet alleen maar negatief over de zwangerschap zijn, maar er is op het moment ook maar weinig leuks aan. Daar hou je geen rekening mee voordat je zwanger bent, maar wel besluit om voor een kindje te gaan. Toch merk ik dat ik niet genoeg heb aan de ruimte op Instagram of Facebook om mijn verhaal kwijt te kunnen. En schrijven helpt, om het een plekje te geven en misschien ook weer de lichtpuntjes eruit te kunnen pikken. 

Hoge bloeddruk

Begin februari hadden we een afspraak met de medisch verloskundige. Gewoon een controle afspraak, niets bijzonders. Even een korte echo, wat voelen, bloeddruk meten, kort praatje en that’s it. Tenminste.. Zo gaat dat normaal gesproken. Bleek ineens mijn bloeddruk veel te hoog te zijn, dus moest ik direct een potje urine inleveren, bloedprikken en een uurtje wachten op de uitslag. Er was nog niets bijzonders aan de hand, maar ik moest wel 3 dagen later even naar de huisarts om mijn bloeddruk te laten meten en wanneer deze aan de hoge kant zou zijn, direct bellen om opnieuw gecontroleerd te worden.

Bij de huisarts bleek 3 dagen later de bloeddruk alleen maar hoger geworden te zijn. Dus ik belde naar het ziekenhuis en moest me 2 uur later melden, om opnieuw een urine en bloedtest te laten doen. Stress was het antwoord. Je moet gewoon rustig aan doen, regel wat met de woningbouw om zelf tijdens de verbouwing te kunnen verblijven en zo veel mogelijk rust pakken. Als ik andere klachten zou krijgen, moest ik maar weer aan de bel trekken. En zo gingen we weer naar huis.

Om een paar dagen later maar weer te bellen, want ik had hoofdpijn, had een raar gevoel in mijn hoofd, kon mijn handen nauwelijks bewegen door het vocht en ik moest vanuit het niets overgeven. Weer werd alles nagekeken en ik werd aan de CTG gehangen, omdat ik de kleine man ook niet zo goed voelde….. De CTG liet zien dat de kleine man het niet heel erg fijn vond in mijn buik, mijn bloeddruk was nog steeds aan de hoge kant, maar mijn urine was schoon genoeg om naar huis te mogen. Wel moest ik de volgende dag (op zaterdag) naar de verloskunde afdeling, om opnieuw alles te laten meten en weer aan de CTG gelegd te worden.

Daar stonden we dan, op zaterdagochtend, op een rustige verloskunde afdeling, ik werd aan de CTG gelegd en al snel werd duidelijk dat de kleine man een stuk actiever was dan de dag ervoor. Mijn bloeddruk was wel veel te hoog en het lukte me niet om te plassen, dus werd er een katheter ingebracht om zo toch urine op te kunnen vangen. Dat daar iets mis mee was, dat was al duidelijk te zien, het was ontzettend troebel. Dat het zelf plassen niet lukte, kwam door een blaasontsteking die ineens om de hoek kwam kijken en het was niet duidelijk of de eiwitten in mijn urine door de blaasontsteking kwamen, of dat ik misschien toch stiekem een zwangerschapsvergiftiging had. Met bloeddrukverlagers, antibiotica en 2 grote potten om 24 uur urine in op te vangen mochten we weer naar huis, om 2 dagen later weer terug te gaan naar het ziekenhuis.

Een zwangerschapsvergiftiging.. Of toch niet..?

Die maandag gingen we weer naar het ziekenhuis, inclusief de 24 uur lang opgevangen urine, veel te weinig naar mijn idee, maar ik had echt elke druppel die eruit kwam opgevangen, dus ik kon het verder ook niet helpen. Om te beginnen kregen we een groeiecho, daar bleek de kleine man het toch nog wel naar zijn zin te hebben (een hele geruststelling) en hij liep perfect op schema. Zijn hoofdje was groot genoeg, zijn been ook en alleen zijn buikje liep bijna 3 weken voor. Maar, zei de echoscopiste, ik zie in het systeem dat ze denken dat je een zwangerschapsvergiftiging hebt, dus dan is een extra speklaagje niet heel verkeerd hoor, niets om je zorgen over te maken!
Vervolgens werd er weer bloeddruk gemeten en moesten we wachten op de uitslag van de urinetest. We werden naar binnen geroepen door de gynaecoloog en ik zag al aan zijn gezicht dat hij niet met leuk nieuws ging komen.

“Er zitten teveel eiwitten in je urine, dit betekend dat je een zwangerschapsvergiftiging hebt en dat we je gaan opnemen.” Nog voor ik dat alleen al had kunnen laten bezinken, had hij het over vroeggeboortes, epileptische aanvallen bij mezelf, dat ik niet meer naar huis mocht zonder bevallen te zijn, herseninfarcten en andere nare dingen. Ik liet het allemaal maar over me heen komen, had geen idee wat ik nog moest vragen. Tja zei hij “Het is wel een saaie bedoeling daar op de afdeling hoor en het gaat toch nog een paar weekjes duren als het meezit..” En bedankt man! Ik gaf hem een hand en liep met een betraand gezicht richting het laboratorium waar ze nog meer bloed af zouden tappen voor onderzoek en meldde me daarna bij de kraamafdeling en liet me opnemen.

Alles is goed hoor!

Het ene witte pak na het andere witte pak kwam aan mijn bed staan om zich voor te stellen. Er werden allerlei regels uitgelegd en ik werd weer aan de CTG gehangen. Ik mocht eigenlijk de rest van de zwangerschap de kamer niet meer af. Hooguit om wat frisdrank te halen op de gang, maar verder was het toch de bedoeling dat ik vooral op bed zou liggen. Hier heb je de tv, de computer en de telefoon. Je hebt een kast met een sleutel om je kleding en belangrijke spullen in op te bergen en verder wensen we je een fijn verblijf hier op de afdeling.

Er kwam nog iemand een intake doen voor de opname, ze stelde allerlei vragen, waar er eigenlijk maar 1 echt van is blijven hangen; “Willen jullie een rondleiding op de mediumcare van de neonatologie? Want daar zal jullie te vroeg geboren kindje terecht komen, de eerste periode.” Zij gingen er echt vanuit dat ik elk moment zou gaan bevallen en dat greep me toch wel naar mijn keel. Wat gaat er met ons mannetje gebeuren? Gaat hij dat wel redden om nu al geboren te worden? Vervolgens ging ze mijn bloeddruk meten, die (uiteraard, na zo’n gesprek) weer veel te hoog was. Ze zou de zaalarts later die middag nog even langssturen.

En die zaalarts kwam langs; “Ik heb de echo bekeken en ik vind het buikje van je baby veel te groot, dat baart me zorgen en dus wil ik morgenochtend een suikertest bij je doen, want ik vermoed dat je zwangerschapsdiabetes hebt en dat je baby daardoor te hard groeit. We laten het ook van die uitslag afhangen of je longrijpinsspuiten toegediend zal krijgen, want als je inderdaad zwangerschapsdiabetes hebt, kunnen we dat beter niet doen, omdat het niet goed is voor je suikerwaardes. Maar in dat geval zullen we gaan kijken hoe we je kindje het beste zo goed mogelijk op de wereld kunnen zetten.”

Alles, echt alles en iedereen liet het zo vallen dat ik er rekening mee moest houden dat ik zo onderhand dezelfde dag, of in elk geval dezelfde week nog zou gaan bevallen. Ik vond het doodeng en daar lag ik dan, in mijn uppie op een ziekenhuisbed, met naast me een vrouw die alleen maar liep te mopperen dat ze naar huis wilde, want ze mankeerde toch niks. Ik probeerde wat te slapen, maar sliep precies tegenover de zusterpost en die hadden net de wisseling van de dienst en ineens liep er een vrouw de kamer op om te vragen of ik thee of koffie wilde. Ik kwam ook zo niet aan mijn rust toe.. Voor ik het wist was het 17.00u en werd er een smakelijk *kuch* bord vol met worteltjes, 2 kleine aardappeltjes, vieze yoghurt en een stukje kip die na 2 happen op was gebracht. Terwijl ik met een vies gezicht de worteltjes op zat te eten kwam de zaalarts, samen met nog 3 witte jassen de kamer opgelopen, lachend. “Goed nieuws! Je urine is schoon, dus je mag naar huis!” Euhhhhhhhhh?!?!?!?! Mijn bloeddruk werd nog eens gemeten (die was uiteraard weer veel te hoog) en ik kreeg een extra pil om de bloeddruk te verlagen en mocht J. gaan bellen zodat hij me kon komen ophalen. Ik was helemaal flabbergasted, maar liet me geen 2e keer zeggen dat ik mocht gaan.

Zwangerschapsdiabetes

De volgende ochtend meldden we ons om 8:00u weer op de poli verloskunde, waar ik de suikertest moest doen. Er is vast niks aan de hand dacht ik de hele tijd. De verpleegster die steeds bloed ging prikken bij me, maakte zich duidelijk zorgen. Ze merkte veel verwarring over het ontslag de avond daarvoor en zorgde ervoor dat we bij een arts terecht zouden komen die ons goed kon uitleggen wat er nou precies aan de hand was.

Om 12:00u werden we bij hem binnengeroepen. “Ik val maar meteen met de deur in huis, de uitslag van de suikertest is niet goed. Je hebt zwangerschapsdiabetes en zal zo direct naar het andere ziekenhuis moeten om met een diabetesverpleegkundige te gaan zitten, zij zal je uitleggen hoe je moet prikken en wat je kunt doen om de diabetes niet uit de hand te laten lopen.” Dus. Ook dat nog! We stelden nog wat vragen over de dag daarvoor en daar bleek er ergens iets fout gegaan te zijn met het urine onderzoek. Je moet 30 punten scoren aan eiwitten in je urine voor een opname en na de kweek bleek gister eind van de middag, dat ik maar 19 punten scoorde, dus er was “niets aan de hand”. Mijn bloeddruk rees nog steeds de pan uit, dus hij zei al, ga eerst maar even lunchen, langs de verpleegkundige en even uitrusten, dan meten we straks opnieuw je bloeddruk even.

Onderweg naar het andere ziekenhuis (5 minuutjes lopen), laat ik mijn tranen even de vrije loop, gisteren heb ik een zwangerschapsvergiftiging, nu blijkt dat ineens niet zo te zijn en blijk ik wel zwangerschapsdiabetes te hebben.. Wat een ellende! De verpleegkundige snapt heel goed dat ik verdrietig ben en legt op een leuke en luchtige manier uit hoe ik mijzelf 5 keer per dag in mijn vinger moet prikken en hoe ik het dieet moet volgen. We wandelen weer terug naar het kinderziekenhuis en daar wordt mijn bloeddruk weer gemeten, deze valt net onder de grens om naar huis te mogen. Gelukkig maar.

3 dagen later moeten we opnieuw naar het ziekenhuis en krijg ik weer een urine check, dat lijkt allemaal in orde, was nu 21 puntjes, dus nog steeds onder de grens. En gisteren bleek ik op 24 punten te zitten. Het stijgt dus wel, rustig aan, maar ik mag nog steeds thuisblijven. De diabetes lijk ik in een week tijd redelijk onder controle te kunnen houden, maar het valt me wel zwaar, 6x per dag eten, 5x per dag prikken. Tussendoor even rustig slapen zit er niet in, want ik moet wel echt een wekker zetten om op tijd te prikken.. Maargoed, het is nog maar eventjes.

Vandaag hebben we in elk geval de 34 weken bereikt, dat wil zeggen dat longrijpingsspuiten sowieso niet meer nodig zijn, want die geven ze maar tot de 34 weken. Dus vanaf nu is het veilig voor onze kleine vent om op de wereld te komen. Gelukkig ben ik hoogstwaarschijnlijk van alle kwalen en ziektes af na de bevalling, dus het kan mij niet snel genoeg gaan.

Het is een lange blog zo, maar zo kan ik het hopelijk steeds iets meer een plekje geven en bij het op de hoogte houden van anderen, hoef ik nu alleen nog maar aanvulling te geven in andere blogjes.

Show Full Content

About Author View Posts

Joyce

Hoi! Ik ben Joyce (32), schrijfster én oprichtster van MamaKletst.nl. Moeder van twee jongens, Luuk (6) en Maik (4). Samen met mijn vriend en mijn 2 kinderen woon ik in het mooie Amersfoort. Naast mijn blog werk ik op een BSO en volg ik een studie tot pedagogisch medewerker. Daardoor weet ik veel over het reilen en zeilen in moederland, waar ik weer goed over kan schrijven op MamaKletst!

Previous Weekoverzicht #3: Ziek en oppassen
Next Zwangerschap fotoshoot

9 thoughts on “Een grijze donderwolk

  1. Wat onwijs heftig allemaal.. Wat heb ik een respect ervoor hoe open en eerlijk je erover bent! Veel sterkte en houd vast aan de mooie dingen:)
    xx

  2. Goed dat je het opschrijft. Je blog is voor jou, daar kun je het mooi neerzetten en het ook een plekje geven en wij het nou verwarrend vinden of niet dat is ons probleem. Ik vind dat je aardig wat voor je kiezen hebt gehad en hoop dat je het nog op z’n minst 2 weken volhoudt want dan mag jullie jochie lekker mee naar huis. Succes meid.

  3. Daar reken je allemaal niet op nee dat het zo zal verlopen. Wel goed dat je het deelt, ik vind dat mensen soms zo makkelijk en vanzelfsprekend doen over zwanger zijn. Ik wens je erg veel sterkte, gelukkig komt het eind nu in zicht!!

  4. Ik had het via Instagram wel gevolgd, maar wat ongelofelijk heftig dit. Een zwangerschap is niet altijd maar genieten dat blijkt wel weer uit jou verhaal.

  5. Ik heb het allemaal niet gevolgd, mede ook omdat ik toen zelf al vanalles had. Maar hoe irritant en vervelend zeg dat er telkens iets anders gezegd werd. Bij mij werd eerst ook aan diabetes gedacht maar dat was het niet.. ons meisje liep ook erg voor, bleek ook wel toen ze geboren werd hoe groot ze was!
    Bij mij was juist het stomme dat niemand er bij mij aan dacht om te vragen naar overige klachten. Hadden ze dat wel gedaan dan hadden ze al weken voor mijn opname me opgenomen denk ik. Gelukkig is er niets gebeurd in die tussentijd, maar stel dat he… Brrrrr!

    1. Achteraf ben ik nog van mening dat ik helemaal geen diabetes had hoor, ik had veel en zwaar gegeten de avond voor de test en sinds die tijd nooit meer een slechte score gehad met suikers prikken, dus vond het ietwat overdreven. En Luuk bleek ook helemaal geen grote baby te zijn (48cm en 3520gr), nog steeds is hij geen dikkie.
      Ja wat ontzettend slordig dat ze je niet naar overige klachten gevraagd hebben! Nu wist ik wel dat de kans op een zwangerschapsvergiftiging groot was (bijna alle vrouwen in de familie krijgen het), dus ik was misschien alerter op de klachten. Maar mijn bloeddruk was al snel te hoog, dus werd er bij elke controle (2 keer per week minstens) gecheckt hoe het met de rest van de klachten was. Toen de vergiftiging door brak met 37 weken hebben ze me direct opgenomen en de volgende morgen ingeleid. Wat een verademing!

      1. Ja bij mij hadden ze vanaf week 34 een te hoge bloeddruk gemeten en werd ik telkens naar ziekenhuis gestuurd voor ecg maar die was telkens goed dus mocht weer naar huis. Ook omdat bij ons zwangerschapsvergiftiging niet in de familie zat heb ik er ook nooit aan gedacht. Wel fijn dat je werd opgenomen en direct werd ingeleid, dat ging dus ook gelijk goed?

        Ik moest een week wachten voor ze gingen inleiden en dat heeft 3 dagen geduurd 🙁

        1. Het is ook niet aan jou om daaraan te denken toch 🙂 Slecht van je verloskundige en het ziekenhuis juist! Zo’n urinecontrole is zo gedaan. Dat was hier in het ziekenhuis een standaard controle bij een hoge bloeddruk..

          Nee zo goed ging mijn bevalling niet. Het duurde godzijdank geen 3 dagen, maar wel 23 uur waarvan ruim 2,5 uur persweeen, waar ik 2 uur en een kwartier helemaal niks mee mocht, omdat Luuk was gaan sterrenkijken.. Wat een hel! Toen ze terug was na overleg met de gynaecoloog zei ze, “Je mag het een kwartier proberen. Anders zal je naar de arts moeten”. Kortom, dan zou het een keizersnede worden. De verloskundige dacht niet dat het me zou lukken, maar na 10 minuten persen vloog hij er ineens uit 😉 Ze had haar handschoenen nog geen eens aan! Maar het was niet fijn.. En zeker niet hoe een bevalling hoort te gaan.
          Maar weet je, Luuk is het waard. Als ik het overnieuw zou moeten doen, zou ik het doen, nu weer ik dat alles goed komt, ook al heb ik me 8 maanden klote gevoeld (voor deze blog was ik ook al ruim 26 weken ziek..),

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Close

NEXT STORY

Close

Meetsticker voor kinderen

20 augustus 2015
Close

Door de site te te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om je de beste surfervaring mogelijk. Als je doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van je cookie-instellingen of je klikt op "Accepteren" hieronder dan ben je akkoord met deze instellingen.

Sluiten