Een puber schaamt zich voor zijn ouders. Dat schijnt zo te horen. Dansende ouders schijnen ze het allerergste te vinden. Opeens willen ze ook bepaalde dingen niet meer doen. Mijn pubers zijn niet anders dan anderen, en ook zij schamen zich voor hun vader en moeder. Ze vinden sommige dingen erg genant. 

Op school mijn puber een kus geven, dat kan natuurlijk echt niet. Ouders die elkaar zoenen evenmin. En als ik met vrienden of vriendinnen van mijn pubers praat, dan moet ik vooral heel erg normaal doen. Maar ja, wat is normaal? Ik vind het leuk om de grens op te zoeken tussen normaal en niet normaal. Ik ga ze natuurlijk niet voor schut zetten, allesbehalve, maar een beetje plagen vind ik wel leuk. Mijn pubers vinden dat juist niet leuk. “Oh mam, gênant, gênant,” hoor ik bijvoorbeeld als ik hard en lang toeter naar een vriend die we voorbij rijden. Of: “Doe normaal mam, doe normaal!” als ik een vriend van hen luidruchtig verwelkom bij ons thuis. “Ik schaam me rot als je zo doet mam!” Toen de oudste jarig was kreeg ik zelfs een kledingvoorschrift. Hij zei dat ik mijn hoge hakken echt niet aan hoefde te doen en ook geen sjiek jurkje. Het was immers maar gewoon een verjaardag. Ik heb die hakken overigens wel gewoon gedragen. Met een casual jurkje, dat dan weer wel.

Ik kan me herinneren dat mijn vader precies hetzelfde deed bij ons. We woonden een flink stuk buiten de bebouwde kom. Als het eens hard sneeuwde dan bracht ons pap, zoals we dat hier in Brabant noemen, ons met de auto naar school. Dat was super aardig natuurlijk. Dat hij vervolgens ging slippen op de parkeerplaats en daarmee voor mijn gevoel ons ontiegelijk voor schut zette, dat was gênant! Als hij mij en mijn broertjes voorbij reed met de auto terwijl wij fietsten, dan toeterde hij vanaf hij ons zag, tot we stipjes waren in de horizon. En natuurlijk hoorde daar ook uitgebreid zwaaien bij. Om je rot te schamen.

Maar die schaamte voor het gedrag van mijn ouders is over gegaan. Ik neem aan dat dit ook voor mijn kinderen naar ons toe geldt. Dat hoop ik tenminste. Meestal schijnt dat zo te zijn als ze een jaar of vijftien zijn las ik pas in een artikel. Het einde is in zicht. Want ondanks mijn stoere gedrag naar hen, moet ik toegeven dat het soms niet echt lekker voelt, het commentaar van mijn twee pubers.

Show Full Content

About Author View Posts

Wanda

Mijn naam is Wanda, 44 jaar, getrouwd met Marcel en moeder van twee pubers. Onze oudste kerel is 15 en onze kleinste kruimel, ook een jongen, is 13. Deze twee mannen geven me heel veel inspiratie tot schrijven. Gelukkig maar, want ik ben er dol op!
Naast het moederschap en schrijven, heb ik nog een passie. Dat is het werken in de zorg. Ik werk parttime als verzorgende op een verpleegafdeling.
Ik wil jullie laten meegenieten van al het (ook wel eens niet) leuks dat het leven met twee pubers te bieden heeft.

Previous Mijn baan opgezegd – Hoe gaat het nu?
Next Weekoverzicht #154

Comments

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Close

NEXT STORY

Close

Van rug naar buik

19 juni 2014
Close

Door de site te te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om je de beste surfervaring mogelijk. Als je doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van je cookie-instellingen of je klikt op "Accepteren" hieronder dan ben je akkoord met deze instellingen.

Sluiten