Het blijft een terugkerend “dingetje” voor mij als moeder. Loslaten. Vanaf dat de kinderen klein zijn moest ik leren de zorg voor ze uit handen te geven. Aan de oppas, aan de juffrouw en meester van school. Aan oma opa en oma, aan de moeder van vriendjes en vriendinnetjes.

Het begon toen ik weer moest gaan werken na mijn zwangerschapsverlof. Een kleine kwetsbare baby bracht ik naar de oppas. Ik vond het moeilijk om hem, en de zorgen voor hem, uit handen te geven. Aan de andere kant was het ook wel weer lekker om op het werk te zijn. Te voelen dat ik niet alleen moeder was, maar ook nog een verzorgende en een collega.

Toen na de oudste, ook mijn  jongste zoon  voor het eerst naar school ging, had ik opeens hele dagdelen vrije tijd. Waar ik voorheen blij was met een momentje voor mezelf op het toilet, had ik nu het gevoel een marathon aan vrije tijd te hebben. Het was wennen, het was zo stil in huis. Maar al snel had ik die vrij tijd volledig benut. Stiekem bleef ik regelmatig naar het schoolplein gluren. We wonen naast de school, dus de verleiding was enorm groot. Niet omdat ik de leerkrachten niet vertrouwde, maar wel omdat ik het moeilijk vond om niet te weten wat mijn kind de hele dag deed.

Toen de jongens zo groot waren dat ze alleen thuis konden blijven, werd het ineens een stuk gemakkelijker m dingen voor mezelf te plannen. Het regelen van en rekening houden met een oppas hoefde niet meer. Op toerbeurten een verjaardag bezoeken was ook van de baan. Daar heb ik niet lang aan hoeven wennen.  Ook het gaan werken bracht zoveel meer rust. Ik hoefde niet meer te stressen om op tijd thuis te zijn als de jongens uit school kwamen.

Aan deze zelfstandigheid zit natuurlijk weer een keerzijde. Dit betekend ook dat ze steeds vaker alleen op pad gaan. Ze willen naar de disco, gaan chillen bij vrienden, met een groepje met de trein naar de stad. Het loslaten houdt maar niet op. En nu moet ik accepteren dat ze de grote wereld in gaan. Zowel letterlijk de grote wereld, als de digitale grote wereld.  En dat is weer een heel andere fase. “Mahaaam, ik ben geen kleuter meer!” is iets wat ik tegenwoordig vaak hoor. Ik zorg zo graag voor ze. Maar ze kunnen steeds meer en beter voor zichzelf zorgen. En dat is ook goed, zeg ik heel verstandig. Er komen nog veel meer loslaat momentjes. Maar stiekem hoop ik dat ze hun oude moedertje nog heel erg lang nodig hebben.

Show Full Content

About Author View Posts

Wanda

Mijn naam is Wanda, 44 jaar, getrouwd met Marcel en moeder van twee pubers. Onze oudste kerel is 15 en onze kleinste kruimel, ook een jongen, is 13. Deze twee mannen geven me heel veel inspiratie tot schrijven. Gelukkig maar, want ik ben er dol op!
Naast het moederschap en schrijven, heb ik nog een passie. Dat is het werken in de zorg. Ik werk parttime als verzorgende op een verpleegafdeling.
Ik wil jullie laten meegenieten van al het (ook wel eens niet) leuks dat het leven met twee pubers te bieden heeft.

Previous Mama Linkies #13
Next Best gelezen blogs in augustus 2017

Comments

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Close

NEXT STORY

Close

Waar komt Vaderdag en Moederdag vandaan?

2 juni 2018
Close

Door de site te te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om je de beste surfervaring mogelijk. Als je doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van je cookie-instellingen of je klikt op "Accepteren" hieronder dan ben je akkoord met deze instellingen.

Sluiten