Mama, mama, ik wil een… Vast een zin die we allemaal wel eens horen. In de winkel, op straat, te pas én te onpas. En met schaamrood op mijn kaken, zal ik ook moeten bekennen dat ik hier wel een rol in heb gespeeld. Je ziet zoveel leuke dingen en vaak ook voor weinig. Hierdoor overspoel je je kind al snel met spullen, waar ze soms niet eens om vragen. En we weten allemaal dat we ze écht iets verkeerd aanleren. Maar ik denk dat meer ouders mét mij, dit boetekleed aan kunnen trekken. 

Nu las ik pas een onderzoek, dat het in onze materialistisch ingestelde maatschappij, bijna niet anders kan dan dat onze kinderen dit ook worden. En nu zijn er natuurlijk kinderen, die minder gelukkig zijn of minder in hun vel zitten, die daar nog ontvankelijker voor zijn. Maar ook gelukkige, gezonde, blije kinderen kunnen er niet omheen. Het komt ook, door hoe onze maatschappij werkt. Krijgt het kind zijn rapport, krijgt het een kado. Eerste keer op de wc, kado. Leren fietsen zonder zijwieltjes, kado. Zwemdiploma behaald, kado. Kinderen associeren kado’s dus met een beloning voor een prestatie. En dit is een goede voedingsbodem voor materialisme.

Maar zelfs onze manier van straffen, blijkt hierin een rol te spelen. Hoe vaak straffen we de kinderen niet door ze de tv, iPad, fiets, etc. te ontzeggen. En door het ontzeggen van materialistische zaken, groeit ook het materialisme. Materiële zaken zijn blijkbaar de positieve dingen in het leven, want waarom ontnemen we deze anders. Dus hun positieve optiek ten opzichte van materiële zaken, groeit er alleen maar door.

Kun je dit dan helemaal niet tegengaan? Uiteraard zijn er wel oplossingen om materialisme te verminderen. Probeer een kind méér te belonen met aanprijzingen of misschien iets leuks doen. Belonen met aandacht, werkt dus wel beter. En ook straffen door bijvoorbeeld in de hoek zetten, werkt hierin beter. Kort samengevat, geef aandacht in plaats van kado’s.

Ik las zelfs over ouders die tegen de verjaardagsgasten zeiden dat ze géén kado’s wilden voor hun dochter. Het feestje zelf was het kado al. En gek genoeg (althans dat vond ik onverwacht) accepteerde het kind het volledig. Het kind genoot echt van het feest en het feit dat het feestje volledig in het teken stond van haar.

Ik ben dit al een paar weken aan het proberen en dat is nog best lastig. Je moet er echt bewust mee omgaan en stukje bij beetje gaat dit steeds beter. Je beseft je wel ineens hoe makkelijk je straft, door ze materiële zaken te ontzeggen. Of hoe makkelijk je beloftes doet in de vorm van materiële zaken.

Al met al vraag ik me af of we het materialisme volledig tegen kunnen gaan. In een wereld waarin we doodgegooid worden met materialistische reclames, waarin materialisme om ons heen groot is en waarin bijna alles makkelijk en snel verkrijgbaar is, blijft dit altijd het risico. Schrikbarend veel kinderen van nu in de middelbare schoolleeftijd of ouder, geven als levensdoelen op de ze later een goede baan willen met goede verdiensten. Dat ze een mooie auto willen en een groot huis, etc.

Daarom denk ik dat we ze de waarde van een euro kunnen meegeven en misschien ook dat geluk zou moeten bestaan uit de niet-materialistische dingen. Maar hun eigen waardes zullen ze zelf bepalen en moeten leren middels ervaringen die ze opdoen. En gelukkig kunnen die naar een volwassen leven toe, altijd veranderen. Maar voor nu kunnen we alleen proberen om het materialisme in te dammen en hopen dat ze snel zullen leren dat immateriële zaken hét belangrijkste zijn.

Show Full Content

About Author View Posts

Sharelyn

Ik ben Sharelyn, 29 jaar oud en mama van twee prachtige kindjes. Jiro is m'n oudste, hij word in december 4 en mag dus bijna naar school. En Fayenna van 2 jaar. Een lekkere bijdehante meid.
Ik ben in 2010 afgestudeerd aan de Vrije Universiteit Amsterdam, Master Sociale Psychologie. En had altijd al een passie voor schrijven.
Onder andere door mijn achtergrond, vind ik het erg leuk om te schrijven over wetenschappelijke onderzoeken en maatschappelijke kwesties. Maar hier en daar een blog over mijn ervaringen als mama, kan je ook van mij verwachten. Allen met vaak net even een scherp randje.

Previous 14 jaar
Next Peuteroutfit van Vingino

2 thoughts on “Materialisme, de vervuiler van onze kinderen

  1. Dank je! En wat leuk om te horen dat het bij jullie anders gaat! Ik hoor zoveel om mij heen dat de kinderen verwend zijn met speelgoed, dat waardering ver te zoeken is.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Close

NEXT STORY

Close

Luuk is 16 maanden

23 juli 2015
Close

Door de site te te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om je de beste surfervaring mogelijk. Als je doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van je cookie-instellingen of je klikt op "Accepteren" hieronder dan ben je akkoord met deze instellingen.

Sluiten