Een aantal maanden geleden ging ik met Luuk naar de peuterspeelzaal om eens te kijken hoe het er daar aan toe gaat en te kijken wat Luuk ervan vindt. Aan de hand van die kennismaking besloten we Luuk aan te melden en op de wachtlijst te laten zetten. In principe zou hij vanaf dat hij 2,5 zou zijn naar de peuterspeelzaal gaan, maar als er eerder plek zou zijn en hij zou 2 jaar zijn, zouden ze bellen. Vorige week ging ineens de telefoon. Er is plek en Luuk mocht deze week al voor het eerst komen spelen. Dat was ineens wel even slikken.

Luuk is van begin af aan al bij mij thuis. Omdat ik zelf als gastouder werk, is het nooit nodig geweest Luuk naar een gastouder of kinderdagverblijf te brengen. Hij gaat hooguit eens een dagje naar oma of buurvrouw Thea past even op als het nodig is. Dat loslaten van Luuk vind ik dus best wel een dingetje. Ik doe het liever niet en vertrouw het eigenlijk niemand anders toe om op hem te passen. Wat soms ook wel eens heel erg lastig is. Want als ik een keer een afspraak heb waar ik Luuk niet mee naartoe kan nemen, zijn er niet heel veel mensen waar we hem met een gerust hart naartoe kunnen brengen.

Samen spelen met andere kinderen doet Luuk regelmatig. In elk geval 4 dagen per week bij ons thuis met de gastkinderen. En ook buiten is hij enorm sociaal en lief naar iedereen. Hij zegt iedereen gedag en als hij andere kinderen ziet stapt hij er al snel op af om mee te spelen. Ik ben dus niet bang dat hij iets tekort komt of een achterstand op sociaal gebied heeft als hij naar school gaat. Maar het lijkt me wel heel goed voor zijn ontwikkeling en onze band, als hij tenminste één dagdeel per week naar de peuterspeelzaal gaat. Zo kan hij zelf zijn vriendjes uitkiezen en hij leert ook naar andere volwassenen te luisteren. En daarnaast is het best wel belangrijk dat we een beetje leren los te komen van elkaar. Al heb ik daar zelf volgens mij meer moeite mee dan Luuk zelf.

Afgelopen woensdag was het zo ver, de eerste keer peuterspeelzaal was aangebroken. En je zal altijd zien dat Luuk niet de normale tijd van 6 uur wakker werd, maar pas rond half 8. Daardoor moesten we ons nog haasten ook, want meneer is geen hele snelle ontbijter. En daarbij ben ik ook niet gewend om ons helemaal aangekleed en wel te hebben om voor half negen de deur al uit te gaan. We stapten op de fiets en onderweg vertelde ik Luuk dat hij bij de kindjes ging spelen. Hij leek het wel leuk te vinden, al had hij natuurlijk geen idee waar het over ging.

luuk-kruidvat-auto

Eenmaal aangekomen bij de peuterspeelzaal twijfelde Luuk geen moment. Hij liet me nog net zijn jas uittrekken en toen stapte hij zo naar binnen, hij had blijkbaar een bak vol auto’s gespot. Hij dook er op af en begon samen met een jongetje te spelen. Zo, dat gaat makkelijk! Ik stelde ons voor aan de leidsters en zij vertelden me nog even waar ik zijn eten, drinken, jas en tas kon laten. En daarna werd me verteld dat ik duidelijk afscheid moest nemen en niet zomaar weg moest gaan. ‘Zijn er ouders die dat doen dan?’ dacht ik verbaasd. Ik zocht Luuk nog een keer op, die zich ondertussen in de autohoek had genesteld met een groepje kinderen en vertelde hem dat ik naar huis zou gaan en hem later weer op zou komen halen. Zijn reactie? “Ja, doei!”. En daar kon ik het mee doen.

Ietwat verbaasd over zijn makkelijke afscheid liep ik naar buiten. Zonder te huilen. Jawel, ik ben trots op mezelf! Ik ging naar de kapper waar ik me de rest van de ochtend van een nieuw kapsel liet voorzien en hield ondertussen mijn telefoon goed in de gaten. Maar ik werd niet gebeld over een huilende Luuk. Hij had blijkbaar ook geen gat in zijn hoofd of kapotte knieën, want ik werd maar niet gebeld. Een goed teken. Op weg terug richting de peuterspeelzaal besloot ik nog boodschappen te doen, toen ik langsreed zag ik Luuk buiten spelen. Hij had een vreemde jas aan (oh ja, shit. Ik had zijn naam in zijn jas moeten schrijven) en stond tussen allemaal kinderen een beetje om zich heen te kijken. Maar niet te huilen. Ik moest lachen en er viel een last van me af. Blijkbaar ging het goed met hem!

Bij het ophalen zag ik hem nog steeds met een verbaasde blik om zich heen kijken. Hij was enorm onder de indruk van alles en iedereen en van de leidster begreep ik dat hij regelmatig diep had staan zuchten om alles op zich in te laten werken. Hij was heel stil geweest, maar had geen traan gelaten en had met alles meegedaan. Gelukkig! Stil kennen wij hem niet, dus het duurt vast niet lang tot hij een beetje ontdooit. Moe maar voldaan liep hij met me mee naar huis, waar hij na een broodje in een diepe slaap van 3 uur viel. Om vervolgens doodmoe wakker te worden. Dat het indruk heeft gemaakt is wel duidelijk.

Het loslaten is begonnen, maar ik weet zeker dat ik hem volgende week met een veel geruster hart zal achterlaten. Hopelijk gaat het dan weer zo goed!

Show Full Content

About Author View Posts

Joyce

Hoi! Ik ben Joyce (34), schrijfster én oprichtster van MamaKletst.nl. Moeder van twee jongens, Luuk (8) en Maik (6). Samen met mijn vriend en mijn 2 kinderen woon ik in het mooie Amersfoort. Naast mijn blog werk ik op een kinderdagverblijf en volg ik een studie tot pedagogisch medewerker. Daardoor weet ik veel over het reilen en zeilen in moederland, waar ik weer goed over kan schrijven op MamaKletst!

Previous Gastblogger Lize stelt zich voor
Next Help ons aan een babynaam

9 thoughts on “Naar de peuterspeelzaal

  1. Wat fijn zeg! Ach, dat hij drie uur lang sliep zegt genoeg inderdaad, het is ook best veel op zo’n dag natuurlijk.

    Toch weer een mijlpaal! Hopelijk volgende week net zo fijn ?

    1. Haha ja zoveel nieuwe indrukken, een vreemde omgeving, vreemde leidsters, heel veel kinderen die hij niet kent. En overal speelgoed 😉 Hij is er nog steeds een beetje moe van, dus volgens mij doen we er goed aan hem inderdaad om te beginnen maar 1 dagdeel per week daar naartoe te brengen.

  2. Welkom in de wereld van loslaten 😉
    Ik moet zeggen dat het na 17 jaar went en t eigenlijk best handig is dat mijn 15 en 17 jarige zo zelfstandig zijn.
    Geniet van je knul!

    1. Bedankt voor het warme welkom! 😉
      Ja ik kan me voorstellen dat je het na 17 jaar wel handig gaat vinden. Zo heeft elke leeftijd zijn plus- en minpunten denk ik.

  3. Heel leuk om te lezen want wij gaan na de vakantie ook eens rondkijken voor een peuterspeelzaal. In ons geval wel voor het sociale aspect want als thuisblijfmoeder is het lastig mijn zoon veel interactie met andere kinderen te bieden. Ik kijk er wel naar uit eigenlijk, maar wie weet vind ik het ook een beetje lastig straks, dat loslaten, haha. Fijn dat Luuk het zo naar zijn zin heeft gehad!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Close

NEXT STORY

Close

Natural birthing company

15 maart 2018
Close

Door de site te te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om je de beste surfervaring mogelijk. Als je doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van je cookie-instellingen of je klikt op "Accepteren" hieronder dan ben je akkoord met deze instellingen.

Sluiten