Alsof mijn zwangerschap niet al veel te zwaar is, komen de bouwgeluiden in de flat ook nog eens dichterbij. Inmiddels zijn ze begonnen met het huis van onze naaste buurman te renoveren. Zijn keuken, badkamer en toilet worden verbouwd en dat maakt veel herrie. Ik kan me nauwelijks nog ontspannen en weet van gekkigheid niet meer hoe ik moet liggen. Hoe kom ik deze dagen door?

Lees hier deel 1 – Zwanger in het ziekenhuis
Lees hier deel 2 – Zwanger en tegenslagen
Lees hier deel 3 – Zwanger en alleen

Ons huis gaat ook nog gerenoveerd worden en de woningbouw heeft al laten weten mij in deze zwangere toestand dan niet in huis te willen hebben. We krijgen een rustwoning. Maar waar die woning staat en wanneer we daar in kunnen is nog niet bekend. Omdat ik langzaam aan gillend gek wordt van al het kabaal besluit ik me in een trainingsbroek te hijsen en me naar het kantoor van de woningbouw te begeven om ze te laten zien hoe het met me gaat.

Eenmaal binnen weten ze niet waar ze moeten kijken. Ze vinden de situatie erg vervelend en beloven diezelfde middag nog met een oplossing te komen. Ik keer weer terug naar huis en als de bouwvakkers lunchpauze hebben lukt het me zowaar om een half uurtje te slapen. Ik ben zo moe. Nachtenlang lig ik wakker en door de herrie op de dag doe ik ook geen oog dicht. Aan het eind van de middag krijgen we telefoon van de woningbouw. Of we het zien zitten om, samen met de huisdieren naar een chalet op een camping hier hemelsbreed 500 meter vandaan te verhuizen zo lang als nodig is in onze situatie. Dit zien we wel zitten.

ChaletZeist

De volgende dag mogen we de sleutel ophalen van ons chalet en die avond vertrekken we bepakt en bezakt naar de camping. Ik keek er zo naar uit om de volgende ochtend rustig wakker te kunnen worden. Zonder bouwvakkers en het geluid alsof de halve flat in elkaar stort. Joost baalt als hij ziet wat ik allemaal mee wil nemen. Ik ben zo bang dat ik daar op de camping zit en dingen ben vergeten, dat ik me ga vervelen. Ofzo. Misschien is het een soort van nesteldrang die ik in ons eigen huis niet kan uiten.

De volgende ochtend wordt ik rond half 11 wakker. In alle stilte. Het enige dat ik hoor zijn de vogeltjes die fluiten. Zelfs de beestjes genieten van de rust en liggen nog languit op bed. Hier kan ik wel aan wennen. Het lijkt wel vakantie! Als dan ook het zonnetje nog doorbreekt kan mijn dag niet meer stuk. Ik besluit even in de tuin te gaan kijken en onderzoek het chalet en de kasten. Tijd om alle spulletjes een plekje te geven. Als ik mijn iMac op de tafel heb gezet en heb aangezet toets ik de wifi code in die we gekregen hebben op de camping. Ik krijg geen verbinding. Er is geen internet in het chalet. Langzaam aan begin ik weer onrustiger te worden.

IMG_1288

Hoe gek het ook klinkt, ik kan echt niet zonder internet op dit moment. Ik zie nauwelijks mensen. Mijn moeder komt wel regelmatig langs en helpt waar ze kan. Maar verder zie ik nauwelijks iemand. Via internet en dan vooral via Instagram merk ik dat ik begrip krijg en dat er interesse in me getoond wordt. Natuurlijk kan ik internetten op mijn telefoon. Maar zo groot is mijn bundel nu ook weer niet. Ik moet er zuinig mee zijn, want misschien zitten we hier nog wel een maand.

Als ik die week op controle ben in het ziekenhuis en weer 2 uur moet wachten op de bloed- en urineuitslagen die bij elke controle automatisch worden gecontroleerd, is er gelukkig wel wifi in het ziekenhuis. Ik mail wat mensen, lees wat blogs, reageer iets uitgebreider op Instagram en pluis Facebook uit. Na een gesprek met de gynaecoloog en nog een echo te maken om te zien of het goed gaat met de baby mag ik weer naar huis. Weer word ik vrijgelaten. Mijn toestand is stabiel. Mijn bloeddruk is hoog, Luuk beweegt net goed genoeg en lijkt het goed genoeg te hebben in mijn buik. We besluiten dat weekend dan ook naar de Zwangere Zaterdag in het ziekenhuis te gaan. We krijgen er een rondleiding op de verloskamer en ik heb een fijn gesprek met een lactatiekundige.

Dat ik borstvoeding wil geven, dat staat vast. Maar door de zwangerschapsdiabetes bestaat er een kans dat de bloedsuikers van de baby te laag zullen zijn, waardoor bijvoeden (met kunstvoeding) noodzakelijk zal zijn. Dit wil ik voorkomen en daarom zal ik zodra ik 37 weken ben met kolven beginnen. Door met de hand mijn borst te masseren en op die manier alle druppels melk die eruit komen op te vangen.

IMG_1292

 

Gelukkig is het mooi weer deze week en hebben we door onze tijdelijke woonruimte een tuin. Ik zit dus veel in de zon en probeer op die manier mezelf een beetje bezig te houden met een haakwerkje op schoot. Ik kijk ondertussen veel naar Grey’s anatomy en RTL4 staat de hele dag aan. Want op de een of andere manier ontvangen we maar 5 zenders op de tv die in het chalet staat. De programma’s die ik ‘s avonds kijk op RTL4 worden de middag daarna herhaald. En zo kijk ik elke aflevering dus 2 keer. Saai? Ja. Enorm! Maar ik heb geen keuze. Met de bloeddrukverlagers kan ik geen autorijden. Na het inkicken van de medicatie val ik namelijk vrijwel direct in slaap. En fietsen en wandelen kan ik met mijn bekkeninstabiliteit ook niet. En zonder internet kan ik dus niet veel anders.

Ik ben dolblij als Joost thuis is. En in het weekend geniet ik dan ook volop van zijn aanwezigheid. Ik knuffel heel veel met de hond en de katten en ben blij dat ik me met hun om me heen toch niet helemaal alleen hoef te voelen als Joost aan het werk is. Ik voel me oprecht een broedkip en ben blij dat ik de 35 weken inmiddels voorbij ben. Over 2 weken is het echt veilig genoeg om te bevallen. Hopelijk willen ze me in het ziekenhuis helpen. Of dat zo is, lezen jullie volgende week…

Show Full Content

About Author View Posts

Joyce

Hoi! Ik ben Joyce (32), schrijfster én oprichtster van MamaKletst.nl. Moeder van twee jongens, Luuk (6) en Maik (4). Samen met mijn vriend en mijn 2 kinderen woon ik in het mooie Amersfoort. Naast mijn blog werk ik op een BSO en volg ik een studie tot pedagogisch medewerker. Daardoor weet ik veel over het reilen en zeilen in moederland, waar ik weer goed over kan schrijven op MamaKletst!

Previous Gelezen: Geschonden
Next DIY: Memorybox

7 thoughts on “Terugblik: Zwanger en verhuizen naar de camping

  1. Wat een stress. Ik werd ontzettend ziek van de bloeddrukverlagende medicatie en hing enorm aan mijn internet omdat ik altijd alleen thuis zat. Wat stom van de woningbouw dat er geen internet in het chalet was 🙁

  2. Heftig hoor, ik herken ook wel een deel. Ik had ool een hoge bloeddruk en mocht na 25 ook niet meer werken. Dat is een lange tijd als je niet veel mag en kunt.

  3. Vreselijk! Leef helemaal emt je mee zit bijna in t zelfde schuitje..sinds woensdag verhuist naar een nieuwbouw appartement…ben een van de eerste bewoners die erin is gegaan.fus hoor de hele dag niks anders dan boren… En dan al die dozen die uitgepakt moeten worden incl nesteldrang geeft me weinig rust.moet mezelf echt verplichten door op bed te gaan liggen om een uurtje rust te nemen voor mezelf.
    Met oordoppen in.onder de dekens weggekropen in de hoop te kunnen slapen..
    Nog 4 weekjes……

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Close

NEXT STORY

Close

Uitjes & Activiteiten Herfstvakantie 2019

19 oktober 2019
Close

Door de site te te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om je de beste surfervaring mogelijk. Als je doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van je cookie-instellingen of je klikt op "Accepteren" hieronder dan ben je akkoord met deze instellingen.

Sluiten