Vorige week ging Luuk door zijn tweede sprongetje heen. Het stelde niet veel voor hoor, hij was 1 dag wat slaperig en daardoor huilerig, maar was het merendeel van de dag nog steeds aan het lachen. Na het vorige sprongetje (met moederdag) was Luuk ineens heel druk met bewust lachen naar ons en ging hij elke week meer geluidjes maken. Maar na het tweede sprongetje maakt hij een enorme verandering door.

Hij groeit als kool, past nauwelijks meer in zijn wandelwagenbak en zijn wieg, dus kregen we de keuze, gaan we de slaapkamer zo ombouwen dat het ledikant naast ons bed kan staan, zodat Luuk nog steeds lekker bij ons op de kamer gaat slapen, of gaan we proberen hem in zijn eigen kamer te laten slapen. Ik ging liever voor de eerste mogelijkheid. Manlief voor de tweede. En na even na te denken bedacht ik me ook dat de laatste mogelijkheid het beste zou zijn. Luuk wordt namelijk wakker van ons ‘s morgens, terwijl ik het idee heb dat hij best al wat langer kan slapen. Dus afgelopen weekend ging hij voor het eerst in zijn ledikant op zijn eigen kamer slapen. Waar ik een heel drama had verwacht, omdat Luuk al vanaf zijn geboorte liever niet meer dan 2 meter uit mijn buurt is en het direct op een gillen zet als hij merkt dat hij heel even alleen is, viel hij direct in diepe slaap. Om de volgende ochtend vrolijk wakker te worden. Ik vond het wel wennen, om zijn gemurmel niet ‘live’ naast me te horen.

Luuk slaapt dus nu al 5 dagen op zijn eigen kamer en doet het super. Slaapt makkelijk 3 tot 4 uur langer dan vorige week en valt zelf in slaap, dus hoeft niet eerst nog boven op me te liggen. Waar hij al 12 weken lang op de dag nergens anders dan ons bed, of in de box sliep, doet meneer nu met gemak twee uurtjes een slaapje in zijn eigen bed. Heerlijk! Naast het slapen wat zo veranderd is, is Luuk ook ontzettend druk met zichzelf proberen om te draaien van rug naar buik. Hij blijft nog wel op zijn zij hangen, drukt dan zijn gezicht in het speelkleed en ligt heel hard te lachen. Prachtig vindt hij het, om de wereld te ontdekken. Hij kan ook steeds langer en hoger zijn hoofd omhoog houden en kijkt dan trots om zich heen. Lekker lang knuffelen wil hij niet meer, dan ziet hij niet genoeg om zich heen. Dus hij kan zich ook ineens prima zelf vermaken in de box. En ik vind het heerlijk. Ik geniet volop terwijl ik kijk naar mijn ondernemende kleine vent en kom ondertussen zelf ook weer toe aan werkgerelateerde dingen en het huishouden. Zo fijn!

We komen in een ritme en we leren elkaar steeds beter kennen. Bedankt tweede sprongetje. Ik ga het mama zijn steeds leuker vinden!

Show Full Content

About Author View Posts

Joyce

Hoi! Ik ben Joyce (32), schrijfster én oprichtster van MamaKletst.nl. Moeder van twee jongens, Luuk (6) en Maik (4). Samen met mijn vriend en mijn 2 kinderen woon ik in het mooie Amersfoort. Naast mijn blog werk ik op een BSO en volg ik een studie tot pedagogisch medewerker. Daardoor weet ik veel over het reilen en zeilen in moederland, waar ik weer goed over kan schrijven op MamaKletst!

Previous Nog een keer Rauw, Hees & Teder
Next My furry friends

4 thoughts on “Van rug naar buik

  1. Haha lekker wijs koppie!
    Hier ook eentje die echt wil zitten en liggen als een ‘baby’ is niets meer voor haar 😉
    Wat worden ze snel groot he…

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Close

NEXT STORY

Close

5 manieren om een bevalling te vergemakkelijken

3 juni 2017
Close

Door de site te te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om je de beste surfervaring mogelijk. Als je doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van je cookie-instellingen of je klikt op "Accepteren" hieronder dan ben je akkoord met deze instellingen.

Sluiten