Het bloggen is er de afgelopen twee weken behoorlijk bij ingeschoten. En dat is niet fijn, ik vond dat ik het moest loslaten van mezelf. Luuk was behoorlijk ziek en ik kreeg het daarna flink te pakken. En dan moet je eerlijk zijn naar jezelf. Er zijn namelijk belangrijkere dingen in het leven dan mijn blog. Maar nu ik me langzaam aan weer in het land der levenden bevind, krijg ik ook weer zin om te bloggen. Vorige week kwam er geen fotodagboek online, daarom nu gelijk een fotodagboek van twee weken. 

001

Nog even keten op bed samen voor we weer een volle dag met de kinderen hadden.

002

Ik had nog een kennismaking met de ouders van een mogelijk nieuw gastkindje. En twee dagen later tekenden we een contract. Het gaat echt goed met mijn eigen opvang en daar ben ik uiteraard heel blij mee.

003

Dinsdagavond ontvingen we ons nieuwe vloerkleed en deze gingen we gelijk neerleggen. Het staat zo gezellig en is heerlijk warm aan onze voeten komende winter.

004

Mijn dinsdagavond bestaat tegenwoordig uit op bed liggen met mijn laptop en ondertussen staat Villa Single Mama aan op de tv. Wat een leuk programma vind ik dat toch.

005

Op mijn eerste vrije dag sinds tijden zat ik samen met mijn grote bink te ontbijten. Hij zou die dag bij oma gaan spelen en ik had buiten het ophalen van onze nieuwe auto niet echt plannen. Wat keek ik daar naar uit zeg!

006

Ik haalde onze nieuwe auto op en wat was ik blij! Ik heb die dag lekker veel gereden en kon zo goed wennen aan onze nieuwe wagen. Hij rijdt heerlijk!

007

Maar tussen het autorijden door moest er ook hard gewerkt worden. Er kwam een deadline aan, er moest een website opgeleverd worden, dus ik werkte snel mijn to do lijstje af.

008

Donderdagavond was Luuk vreselijk verkouden en benauwd. Ik dacht het wel tegen te kunnen gaan met veel water en het smeren van Luuf. Toch bleek niets minder waar.

009

Om half 1 ‘s nachts besloten we, in overleg met de assistente aan de telefoon, snel naar de huisartsenpost te rijden. Luuk kreeg nauwelijks lucht en telkens als hij in slaap viel, werd hij een paar minuten later huilend en paniekerig wakker. Hij was bang en daardoor werden wij dat ook.

010

Eenmaal aangekomen bij de huisartsenpost was Luuk weer vrolijk. Blijkbaar deed het rechtop zitten en de frisse lucht hem goed. Een typisch geval van een pseudokroep aanval.

011

Na een nacht nauwelijks slapen begon er voor mij gewoon een nieuwe werkdag, Luuk deed het aardig, hij speelde fijn met de kinderen en kwam af en toe even bij me hangen. Prima dacht ik, hij knapt wel op. Tot hij die avond tijdens het slapen opnieuw een aanval kreeg. Deze keer wisten we dat het geen kwaad kon, dus bleven we veel rustiger en Luuk daardoor ook. Maar hij lag er wel een beetje lusteloos bij. Niet fijn om je normaal zo vrolijke mannetje zo te moeten zien..

012

Zaterdag vertrokken we toch richting Pijnacker voor een familie barbecue. Buitenlucht deed Luuk goed en eten kon hij nog steeds als de beste, dus dat leek geen kwaad te kunnen. Al was hij wel behoorlijk bleek en had hij kleine oogjes.

013

Samen met papa bij de barbecue die erg gezellig was.

014

Toch bleef Luuk maar kwakkelen, hij was erg moe, bleef hoesten en behoorlijk verkouden. Hij deed dus veel hazenslaapjes bij mij op schoot.

015

En om hem toch goed te laten drinken, zorgden we voor genoeg zakjes knijpfruit. Dat ging er gelukkig heel goed in!

016

Dinsdagavond was een drukke ochtend, samen met een van de gastkinderen deden we een ritje huisarts, consultatiebureau en supermarkt. Luuk bleef kwakkelen en dat wilde ik toch laten nakijken. Nog steeds dacht de huisarts aan pseudokroep, dus konden we weer naar huis. Bij het consultatiebureau was alles goed. Hij volgt keurig de gemiddelde lijn qua lengte en gewicht en qua ontwikkeling loopt hij eerder voor dan achter. Prima dus!

Ondertussen ging ik me steeds beroerder voelen.

017

Ondanks dat ik mij niet zo goed voelde en Luuk en mijn gastkindje niet helemaal fit waren, besloot ik toch met 3 kinderen naar Dierenpark Amersfoort te rijden. Even een frisse neus halen en lekker ravotten met elkaar. Dat was heel erg leuk en geslaagd. En zeker voor herhaling vatbaar! Fijn dat het hebben van een auto dit soort dingen makkelijker mogelijk maakt.

018

Ik had inmiddels geen stem meer en mijn hoofd zat helemaal vol met snot en slijm. Een van de gastkinderen werd ziekgemeld en daardoor konden Luuk en ik nog een uurtje op bed hangen en gek doen samen. Luuk begon langzaam aan op te knappen. Wat er bij mij voor zorgde dat ik, nu ik me minder zorgen maakte, echt ziek ging worden. Maarja, de kinderen afbellen is niets voor mij, dus ik besloot gewoon door te gaan.

019

Dat doorgaan is zo erg nog niet, maar het is wel erg vermoeiend. En bij Luuk zat er ook nog flink wat vermoeidheid in. Zodra de kinderen waren opgehaald, doken wij dus samen het grote bed in voor een hazenslaapje, terwijl papa boodschappen deed en ging koken. De laatste werkdag van de week was behoorlijk pittig. Gelukkig kwam Thea helpen waardoor ik de dag toch ben doorgekomen. En toen kreeg ik van alle kanten op mijn kop, maar vooral van de ouders van mijn gastkinderen. “Joyce, meld je ziek!!!” hoorde ik alleen maar. Dat besloot ik dus te doen. Even rust inplannen.

020

Alhoewel, rust.. Mijn schoonouders zijn verhuisd en hadden hulp nodig bij het uitpakken van de dozen. Met een schorre stem, een tas vol dropjes en een sjaal om mijn nek ging ik samen met mijn schoonfamilie aan de slag. Terwijl we ondertussen genoten van het prachtige uitzicht vanuit de woonkamer. Moe maar voldaan reden we ‘s avonds terug naar Zeist waar ik me langzaam aan weer levend begon te voelen.

021

Luuk bleef bij oma logeren, dus zondag sliep ik een gat in de dag en deed ik lekker rustig aan. Aan het eind van de middag gingen we onze grote vent weer ophalen. Samen met zijn nieuwe kleren van Harley Davidson die hij kreeg van opa en oma.

Lees ook: Weekoverzicht #66

Show Full Content

About Author View Posts

Joyce

Hoi! Ik ben Joyce (32), schrijfster én oprichtster van MamaKletst.nl. Moeder van twee jongens, Luuk (6) en Maik (4). Samen met mijn vriend en mijn 2 kinderen woon ik in het mooie Amersfoort. Naast mijn blog werk ik op een BSO en volg ik een studie tot pedagogisch medewerker. Daardoor weet ik veel over het reilen en zeilen in moederland, waar ik weer goed over kan schrijven op MamaKletst!

Previous Sporten met muziek
Next Boektober

6 thoughts on “Weekoverzicht #65: Ziek, zieker, ziekst

  1. Soms heb je helaas even,zo’n fase. Sterkte de komende tijd. Nu het weer kouder wordt en iedereen om je heen stottert is ziek worden soms onvermijdelijk.

  2. Lijkt me lastig ook hoor, je ziek melden als je een eigen bedrijf hebt! Gelukkig zijn de kleine man en jij alweer flink opgeknapt! Dat uitzicht van je schoonouders is zó mooi. Zou willen dat ik zo’n uitzicht had 🙂

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Close

NEXT STORY

Close

Mijn Netflix night in met Fuller House

26 februari 2016
Close

Door de site te te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om je de beste surfervaring mogelijk. Als je doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van je cookie-instellingen of je klikt op "Accepteren" hieronder dan ben je akkoord met deze instellingen.

Sluiten